Wielkopolski Park Narodowy: #1 Jezioro Kociołek & Stacja Osowa Góra

Gdzie schować się przed niedzielnym upałem? Tylko w Wielkopolskim Parku Narodowym!

Słoneczny, niedzielny poranek. W miseczce jaglanka z owocami, świeżo mielona kawa i kiełkujący w głowie pomysł – pojedźmy gdzieś niedaleko na krótką wycieczkę! Szybko przeszliśmy od słów do czynów. Kilka wyników wyszukiwania później mieliśmy już gotową koncepcję.

W gąszczu pomysłów podsuwanych przez różnorakich blogerów moją szczególną uwagę przykuła informacja o zapomnianej, znajdującej się w środku lasu stacji kolejowej Osowa Góra. Jeszcze przed wojną była to dość popularna w okresie letnim lokalizacja. Niedaleko znajduje się jezioro Góreckie, nad brzegami którego tłumnie wypoczywali niegdyś Poznaniacy i okoliczni mieszkańcy. Po latach zapomnienia nadgryziony zębem czasu, maleńki dworcowy budynek nadaje się dziś nie tyle do renowacji, ale do kapitalnego remontu. Myślę, że byłoby warto stację Osowa Góra przywrócić do życia. To urokliwe miejsce na w sobie spory potencjał.

Rzecz jasna przechadzka po opuszczonym peronie kolejowym nie była jedyną atrakcją wycieczki. Na uwagę zasługuje z pewnością panorama okolicy (wprawne oko dostrzeże ikony poznańskiego skyline’u) oglądana z 17 metrowej wieży widokowej oraz niezwykle urokliwie ulokowane jezioro Kociołek.

Ale dla mnie największą niespodzianką okazały się Szwedzkie Góry, czyli zespół pięciu wzniesień na ozie Bukowsko-Mosińskim. A co to jest ten oz?

Oz (od szw. ås) – wał lub silnie wydłużony pagórek o wysokości najczęściej kilkunastu metrów i długości nawet kilkudziesięciu kilometrów, wyniesiony wskutek osadzania piasku i żwiru przez wody płynące pod lądolodem, w jego szczelinach lub na powierzchni. Ozy zbudowane są z piasków i żwirów[1], ułożonych poziomymi lub skośnymi warstwami. Niekiedy pokryte są cienką warstwą gliny. Zwykle wał ozu jest na przemian węższy i szerszy, przy czym rozszerzenia są wyższe, zwężenia zaś niższe. Górna powierzchnia wału niekiedy jest płaska i biegnie poziomo (podobnie jak w nasypach kolejowych). Zbocza ozów są zwykle strome[2].

Utwory te powstały podczas postoju lub ustępowania lądolodu w czasie deglacjacji frontalnej. Często tworzą się w dnach rynien subglacjalnych.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Oz_(geomorfologia)

Moim zdaniem bardzo przypominają Shire. Aż dziwne, że nie spotkaliśmy po drodze żadnego Hobbita.